Acteur Ali Ben Horsting op bezoek bij Stay Strong

Acteur Ali Ben Horsting op bezoek bij Stay Strong - een interview

Ali Ben Horsting - bekend van o.a. de serie Moordvrouw - kent Stichting De Ster via een goede vriend die al veel kampen heeft geleid. Zijn vriendin begeleidde ook al eens een kamp van Stichting De Ster, dus toen hij gevraagd werd om langs te komen om een paar uurtjes met de jongeren van Stay Strong te praten, twijfelde hij geen moment. Voor dit interview wacht ik in een koffietent. Ik voel me lichtelijk zenuwachtig, maar zodra Ali Ben binnenkomt en me vriendelijk toelacht is dat voorbij. Zijn uitstraling is warm, hartelijk en persoonlijk waardoor ik me snel op mijn gemak voel en vol nieuwsgierigheid naar zijn kampervaring kan vragen!

Hoe was het om bij Stay Strong op bezoek te gaan?
“Het was voor mij voor het eerst. Ik kwam aan in de middle of nowhere op een kampeerboerderij. Ik vond het wel spannend. Ik ben natuurlijk niet een acteur die een ‘merk’ is, weet je wel, die in alle blaadjes staat. Dus ze wisten wel wie ik was, maar ook niet precies. Ze wilden erg graag weten hoe een dag van een acteur eruit ziet. Ik wilde hen laten zien dat ik ook gewoon mens ben en met dezelfde dingen worstel als waar zij mee worstelen. Ze gingen me ook hele lieve vragen gingen stellen zoals ‘Bent u dan ook onzeker?’. Het voelde goed om te kunnen vertellen dat ik me ook onzeker voel als ik me in een groep moet manifesteren.” 

Was er een vraag bij die je raakte of die je moeilijk te beantwoorden vond?
“Ja best wel veel. Ze hadden veel leuke vragen, zoals ‘Wie je is favoriete acteur?’ en ‘Wat is je lievelingskleur?’. Het viel me op dat deze groep heel goed wist wat ze kwamen doen op kamp en dat ze aan de slag gaan met wie ze zijn en wat ze lastig vinden in hun leven. Ze zitten dus ook in een soort leerstand. De begeleiding van Stay Strong speelde daar goed op in en stelden me bijpassende vragen als ‘Hoe ga je om met tegenslagen?’.”

Hoe zit het met jouw onzekerheid?
“Toen ik jong was kon ik heel moeilijk mijn eigen pad volgen. Ik was erg bezig met wat anderen van mij vonden. Ik had vroeger veel last van onzekerheid en ik zocht op heel veel manieren bevestiging. Ik heb de vrije school gedaan en daar lag heel veel nadruk op het volgen van je eigen proces. Maar ik was intern nog helemaal niet in staat om mijn eigen gids te zijn. Mijn intuïtie was wel in de maak, maar ik was toch heel afhankelijk van wat anderen ervan vonden. Ik denk dat dat ook wel logisch is.
Ik heb net mijn eerste kindje gekregen, een meisje [lacht en steunt zijn hoofd tegen hand]. Ergens hoop ik dat ik haar goed kan begeleiden hierin, dat zij in ieder geval minder afhankelijk kan zijn van de bevestiging van anderen.”

Hoe kun je haar dat leren?
“Nou, ik heb bijvoorbeeld vroeger nooit echt ‘gepuberd’, ik heb me niet afgezet tegen mijn ouders en werd niet vaak boos op mijn ouders. Daardoor leek ik misschien heel wijs, maar in wezen heb ik nooit geleerd om lekker eigenwijs te zijn. Dat gun ik mijn dochter wel. Dat zij zich mag afzetten tegen mij en eens lekker boos mag worden. En dan laat ik haar graag zien dat ik toch wel achter haar blijf staan. Dat ze de ruimte krijgt.”

Hoe reageerden de jongeren op je antwoorden?
“De jongeren in de groep hadden heel erg het idee dat je als acteur blaakt van het zelfvertrouwen, terwijl voor mij de reden was om met acteren te beginnen juist was dat ik het heel spannend vond. Ik vond het zo eng, dat ik deze angst wilde overwinnen. Ik heb me er heel erg ingebluft eigenlijk. Daardoor heb ik heel lang met de angst rondgelopen dat ze er straks vast achter komen dat ik het eigenlijk allemaal niet kan. Wanneer val ik door de mand? 
Bij toneelspelen bén je ook aan het bluffen. Je houdt iets hoog, je speelt een spel. Ik bleef onzeker doordat ik bevestiging bleef zoeken bij collega’s, bij docenten. En natuurlijk kreeg ik ook vaak commentaar en heb ik heel vaak gedacht dat het allemaal niet ging lukken.

Ondanks dat ik altijd wel weer successen had, bleef mijn onzekerheid. Want de bevestiging haalde ik bij anderen, niet bij mezelf. Het is pas sinds kort dat ik daarin veel meer kan luisteren naar mijn eigen stem en dat ik niet de hele tijd bezig ben met wat iemand anders, bijvoorbeeld de regisseur, wil. Dat komt echt doordat ik ouder ben geworden. Als je jong bent moet je veel meer doen wat anderen zeggen. En als je wat ouder bent dan kun je gewoon ‘nee’ zeggen. ’Ja hoezo niet?’, zegt de ander daar dan soms op. ‘Omdat ik weet dat dat niet zo werkt, dat kun je veel beter zó doen’. Als je wat ouder bent, is dat geaccepteerder omdat je meer ervaring hebt, dat maakt allemaal wel een stuk makkelijker.”

Heeft onzekerheid jou ooit eens andere keuzes doen maken?
“Ik ben wel eens gevraagd voor de Toneelgroep Amsterdam en dat heb ik toen niet gedaan. Niet alleen omdat ik dacht dat het niks voor mij was, maar ook omdat ik het niet durfde.”

Is onzekerheid geaccepteerd binnen de acteerwereld?
“Jazeker. Daar waar het lijkt alsof iedereen met heel veel zelfvertrouwen en zekerheid staat te acteren, is dat vaak niet zo. Mijn verhaal is best exemplarisch voor veel andere acteurs. Reken maar dat als er onzekere mensen op de wereld zijn, dat dat dan acteurs zijn. Het zijn ook vaak hele kinderlijke mensen. Het gedrag wat daarbij hoort wordt vaak uitgelegd als een soort diva gedrag, maar is in feite onvolwassen gedrag. En toneelspelen -  ‘net doen alsof’  - is een soort vrijplaats voor mensen om ongeschonden kind te blijven. Acteurs en actrices hoeven zich niet aan te passen.

Als je jong bent doe je natuurlijk net alsof je niet onzeker bent en wie dat het beste kan, komt het verste. Om je onzekerheid de baas te worden, moet je toch om je heen gaan kijken wat je kunt en dat jij dat je dingen vaak beter kunt dan je denkt. Van het toneelspelen is het een belangrijk onderdeel om niet te laten zien wie je eigenlijk bent. Je moet je heel goed kwetsbaar kunnen opstellen op het toneel en toch verbergen wat er werkelijk onder zit, wie jíj bent. Dat is een façade die je goed moet kunnen beheersen.”

Als je een onzeker iemand speelt, hoe doe je dat dan?
“Alles is dan twijfelend wat je doet. Je geeft besluiteloosheid vorm. Het gaat ook wel vanzelf. Als je onzeker bent, doe je er alles aan om er niet te zijn. Je speelt het dan zo dat anderen zien dat jij er niet wil zijn én dat je dit zelf niet in de gaten hebt.”

Wat is het belangrijkste dat je de kinderen mee hebt kunnen geven denk je?
“Wat er ter plekke bij mij uit kwam was: ‘Luister, jullie zijn gewoon jong, jullie zijn nog niet helemaal af. Dat geeft ook helemaal niet. Je hoeft het allemaal nog niet te kunnen. Niemand kan het op jullie leeftijd. Dat heeft tijd nodig’.”

Is er een moment dat je het wel kunt?
“Ja, dat denk ik wel. Er komt een moment dat je erachter komt dat het geen zin heeft om jezelf met een ander te vergelijken. Ieder heeft zijn eigen traject om zijn talenten te ontwikkelen; ieder heeft zijn eigen overlevingstocht. Ik vond het leuk om te merken dat de groep dat wel snapte. Terwijl ik dit inzicht zelf nog helemaal niet zo lang heb. De mate van zelfreflectie bij deze jongeren vond ik echt ongelooflijk.”

Tekst - Chulah Berkowitz