Eelt

Als ik thuis kom staat het nieuws aan. Mijn man vertelt dat beide gijzelingsdrama’s in Frankrijk mogelijk beëindigd zijn. Hij volgt de ontwikkelingen rondom de schietpartijen op de voet. Mijn dochter kijkt met een half oog mee. Ik zie haar mondhoeken steeds verder zakken.

Dit moet overweldigend voor haar zijn. De wereld is wreed en het is onze taak om haar daar gedoseerd kennis mee te laten maken, schiet door mijn hoofd. Ik werp een verwijtende blik richting mijn man die haar blootstelt aan een programma dat voor volwassenen is bedoeld. Hij haalt zijn schouders op en gebaart – ‘even geen tijd voor je mening- ik kijk nu naar dit belangrijke nieuws’…

Wat nu? Mijn dochter weet inmiddels heus wel dat de wereld geen Punica oase is, maar deze beelden komen duidelijk hard aan. Hoe leg je uit dat mensen moorden omdat geloof hen daartoe aanzet? Ik vind het te moeilijk. Daar hebben verstandige mensen het jeugdjournaal voor uitgevonden toch?

Ik neem haar op schoot en knuffel haar. Hoe te handelen?  Waar begin ik? Geruststellen? Dat de kans heel klein is dat zoiets hier gebeurt… Uitleggen? Soms doen mensen hele nare dingen..… Eerst maar eens checken wat ze er concreet van heeft meegekregen;

‘Hebben jullie het op school over Parijs gehad?’ begin ik. Ze knikt en begint te huilen. ‘Ja, vanmorgen. En vanmiddag stond de TV ook al aan op het nieuws en nu vanavond weer. En ik ben pas 8 mam..!’ Ik veeg een traan van haar wang. Ach lief meiske, kon ik alle ellende van de wereld maar voor altijd bij je weghouden. ‘Ik ben pas acht snikt ze nog eens… Weet je hoe SAAI het dan is om élke keer weer hetzelfde te moeten kijken… ‘

Blijkbaar meer eelt op haar kinderziel dan op mijn moederhart.