Gelukkig nieuw haar

Afgelopen zaterdag ben ik met mijn zoon naar de kapper geweest. Zijn geweldig mooie ogen, tot voor kort verborgen achter zijn lange haar, zijn nu ook zichtbaar voor de buitenwereld. Hij vindt het vreselijk. Niet om hoe het staat, maar om hoe het voelt. Het korte haar voelt anders in zijn nek en het beweegt niet mee als hij zijn hoofd draait.

Achter die prachtige ogen gaat een groot gevoelsleven schuil. Zo groot dat een nieuw kapsel hem al behoorlijk van slag kan maken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over vriendjes die onverwacht uit de hoek komen, dat éne gemiste doelpunt tijdens een potje straatvoetbal, een nieuwsitem over een natuurramp en dierenleed in het algemeen. Genoeg om hem urenlang te laten somberen. Toen hij laatst de klas uitrende omdat de ontbossing van het regenwoud behandeld werd, begon de omvang van zijn gevoelskwestie voor ons duidelijk te worden…

Aandoenlijk lief. Maar ook reuze onhandig. Want voelen en nadenken tegelijk is lastig. Je verliest dan als het ware de controle over jezelf. Een beetje vergelijkbaar met wat mij gebeurt als ik in een schoenenwinkel sta. Of wat Bill Clinton gebeurde toen hij Monica Lewinsky zag.

Mijn zoon heeft zijn eigen oplossing verzonnen om controle te houden over zijn gevoel. Hij heeft een onstuitbare behoefte aan kennis en feitjes. Weten in plaats van voelen. Dat is veilig en overzichtelijk. En hij heeft besloten om alle situaties te vermijden waarbij hij mogelijk de controle zou kunnen verliezen. En dat is dus best onhandig als je vlak voor de overstap naar de middelbare school staat.

Dus praten wij nu thuis op advies van experts over ons gevoel. V e r s c h r i k k e l i j k vind ik het. Oh nee, pardon: ‘Het voelt voor mij ongemakkelijk. En dat zit hier- in mijn buik’ Pffff….  Mijn hemel wat een opgave.

Onze zoon lijkt er, nadat hij nu een week of twee zijige gesprekken tussen zijn ouders aanhoort, wel iets van op te pikken. Vooralsnog betreft het alleen het gevoel over zijn nieuwe kapsel, maar we hebben goede hoop op meer.