Jubileum

Een jaar geleden wist ik niet dat er zoveel kinderen al op jonge leeftijd erg negatief over zichzelf denken.

Dat deze kinderen zich geen raad weten met hun gevoel en gedrag ontwikkelen om hiermee te kunnen omgaan. Veel kinderen trekken zich terug, kruipen in hun schulp en andere kinderen worden juist heel mondig, stoer of zelfs vervelend voor hun omgeving. Terwijl diep van binnen dezelfde gevoelens van angst en minderwaardigheid schuil gaan.

Nu weet ik het wel. Ik weet dat veel kinderen graag vrienden zouden willen maken, maar niet weten hoe. Kinderen die in de schoolpauze alleen maar wachten tot ie weer voorbij is omdat ze geen aansluiting vinden bij leeftijdsgenoten. Of telkens weer ruzie krijgen omdat ze niet goed snappen hoe ze overkomen op een ander. En ik weet óók hoe cruciaal het is voor de ontwikkeling van kinderen om deze vaardigheden te kunnen oefenen in een omgeving waar zij zich veilig voelen.

Een jaar geleden wist ik ook niet dat er een grote groep twintigers en dertigers in Nederland is die zich telkens weer onbaatzuchtig inzetten voor kinderen. En ook niet wat deze mensen in positieve zin te weeg brengen bij deze kinderen. Een week lang worden coole, leuke en ook hilarische activiteiten georganiseerd volgens een doordacht programma. Tegelijkertijd worden de kinderen – in het moment- geholpen met lastige situaties. Een soort ‘coaching on the job’ eigenlijk.

Je moet het horen uit de mond van andere ouders

Het is maar goed dat er onderzoek is gedaan naar het effect van deze week. Dat de onderzoekers van de UVA hebben aangetoond wat het resultaat is van deze snelkookpan aan ervaringen: Kinderen zijn meer bereid om nieuw gedrag te proberen, denken positiever over zichzelf en zijn beter in staat hun emoties te snappen en te reguleren. Dat geloof je niet als het in een reclamefolder staat. En ook niet als de directeur het zegt, zelfs al heeft ondergetekende haar eigen kind meegestuurd. Dat moet je horen uit de mond van andere ouders en kinderen die het zelf hebben ervaren.

Toch wil deze trotse moeder delen wat zij heeft ervaren bij zoonlief: Een gevoelig jongetje dat zich het liefst terugtrok in zijn kamer met een stapel (strip) boeken ontwikkelt zich in de afgelopen maanden tot een – nog altijd gevoelige- jongen, die beter kan verwoorden wat hem bezig houdt. Die oprecht zin heeft in de overstap naar de middelbare school en zich verheugt op nieuwe ervaringen en het maken van nieuwe vrienden.

Mijn jubileum

Vandaag vier ik mijn eerste jubileum. Precies een jaar geleden startte ik als directeur van deze prachtige stichting. Niet eerder raakte ik zo vaak ontroerd door ervaringen op mijn werk. Mijn eerste ouderbijeenkomst, de eerste keer dat ik pubers afscheid zag nemen van hun ouders (en van hun mobiele telefoon ), het moment waarop dezelfde ouders hun kinderen na 6 dagen weer kwamen halen, het ontroerende afscheid tussen begeleiders en de kinderen die ze gedurende de week in hun hart sluiten, het weerzien met mijn eigen zoon na een week Sterkamp, de wekelijkse post/ mails/ telefoontjes van ouders die met ons delen welke ontwikkelingen hun kinderen hebben doorgemaakt…..

Vandaag maak ik een hele diepe buiging voor de begeleiders en hun tomeloze energie. Voor de kinderen en hun moed, lef en kracht om te durven worden wie ze eigenlijk willen zijn. En voor de ouders die ons het vertrouwen geven dat wij hun kinderen de allerbeste begeleiding kunnen bieden.

Dank allemaal voor dit prachtige jaar, het smaakt naar meer.