lourens wordt niet meer gepest

Lourens wordt nu niet meer gepest

Gepest worden of zelf een pester zijn is een veelvoorkomende reden om als kind mee te gaan op een van de kampen van Stichting De Ster. Onze psycholoog Merel Nederend spreekt veel van de kinderen die mee gaan op kamp: voordat ze meegaan en ook een paar keer daarna. Lees hieronder een gesprek tussen Merel en de twaalfjarige Lourens* die afgelopen zomer voor het eerst mee is geweest op Sterk ID vakantiekamp.

*Vanwege privacy redenen is de naam Lourens gefingeerd. 

Merel: “Kun je eerst vertellen hoe dat pesten voor jou was. Want jij bent vooral gepest op de basisschool, toch?”

Lourens: “Vooral in groep 7 en 8 zat ik in een niet zo leuke klas. Het voelde heel vervelend. Ik was vaak een beetje verdrietig. Ook was ik vaak een beetje ‘alleen-ig'. Kinderen gingen vaak expres ergens anders zitten dan waar ik zat. Ze zeiden ook altijd dingen tegen me als ‘je doet dit niet goed en je doet dit ook niet goed’. Alsof ze heel erg op me letten. Ik vond het een beetje dom. Je bereikt er niet zoveel mee. Je maakt er alleen iemand verdrietig mee. Je wordt er alleen maar onzeker van. Ik was ook de enige in de klas die gepest werd”.

Merel: “Waarom zouden pesters het eigenlijk doen, dat pesten?

Lourens: “Omdat ze zelf onzeker zijn’.

Merel: “Wat hielp jou om met dat pesten om te gaan?”

Lourens: ”Ik vind dat de juffen en meesters op mijn oude school niet zo goed omgingen met pesten. Want ze besteedden er bijna geen aandacht aan. In groep 6 ging ik naar een nieuwe school, daar had ik een hele leuke juf en daar ging het goed. In groep 7 en 8 had ik best een stomme klas en toen begon het hele gedoe. De juf van groep 8 deed er wel een beetje iets aan. Ze vroeg wel hoe het met mij ging. Dat was fijn. Ze ging wel eens met de klas kletsen over de situatie. Dan vertelde ze aan de klas van ‘wat er nu gebeurt is niet oké’. Het hielp niet superveel. Het gepest hield dan twee weken op maar daarna begon het gewoon weer. Dat vind ik wel achterbaks.”

Merel: “Ben je ook wel eens online gepest?”

Lourens: “Ik had eigenlijk niet zoveel contact online. Maar het gebeurde wel eens. Ik vind dat best wel laf. Want als je het online doet, heb je niemand tegenover je staan. En dan kan je niet zo superveel doen. Ik vind dat nog gemener dan normaal pesten.”

Merel: “Wat denk jij, is het vervelender als je op school gepest wordt, of is het vervelender als je online gepest wordt?”

Lourens:” Ik denk dat het allebei wel vervelend is. Online zegt iemand iets op afstand en kan hij ook heel veel zeggen want ze durven dan meer te zeggen. Dan denkt ie van ‘jij bent toch ver weg dus jij kan me toch niks doen’.  Pesten in het echt is ook wel weer gemeen. Ik vind dat persoonlijk ook niet fijn.”

Merel: “Bij online pesten hebben juffen, meesters en ouders het vaak niet door dat je gepest wordt. Wat denk jij daarover?”

Lourens: “Daarom is het ook zo laf. Iemand kan ook berichten wissen die hij verstuurd heeft en kan er dus ook makkelijk over liegen".

Merel: “Heb jij een tip voor ouders van kinderen die online gepest worden?”

Lourens: “Ik zou naar de leraar stappen. En als het online gebeurt, zou ik degene die het stuurt blokkeren. En ik zou met de ouders van het pest-kind om de tafel gaan zitten van ‘hé dit kan echt niet’. Ik denk dat kinderen minder snel gaan pesten als ze bang zijn dat hun ouders erbij betrokken worden. Ik zou vooral aan de bel gaan trekken.”

Merel: “Word je nu nog wel eens gepest?”

Lourens: “Nee, nu helemaal niet meer. Nu is het gelukkig heel fijn. Laatst had iemand binnen de Whatsappgroep van de klas de naam van de groep veranderd in de naam van een van de meisjes uit de klas, met een scheldwoord erachter. Toen heb ik in de appgroep gezegd dat dat meisje dat vast niet zo leuk zal vinden. Toen hebben ze de naam gewoon weggehaald. Daarmee was het klaar. Mijn moeder leest af en toe de app mee en die was best trots dat ik voor dat meisje was opgekomen. Ik vind het trouwens best jammer dat m’n moeder af en toe meeleest want dan kan ik ook niet altijd alles zeggen wat ik wil.”

Merel: “Zou je het aan je moeder vertellen als er wel vervelende dingen online gebeuren? Of zou je het alleen vertellen als het pesten ‘in het echt' gebeurt?”

Lourens: “Volgens mij is daar geen verschil in. Het enige is dat bijvoorbeeld Whatsapp alleen op een telefoon te zien is. Het is een beetje verborgen. Ik zou het online eerst zelf proberen op te lossen en als dat niet lukt, het toch wel aan mijn moeder vertellen”.

STICHTING DE STER:
Pesten is een groot probleem dat juffen, ouders en kinderen bezig blijft houden. Op de kampen van Stichting De Ster helpen we kinderen die (online of offline) gepest worden of die zelf pesten. We gaan met de kinderen aan de slag en leren hen om op een duidelijke manier voor zichzelf op te komen. We besteden veel aandacht aan de lichamelijke houding. Daarnaast kijken we naar de verschillende oplossingen die je allemaal kan inzetten op het moment dat iemand anders je uitdaagt. Ga je bijvoorbeeld hulp vragen, in de actie, een helpende gedachte bedenken of de situatie negeren of afleiding zoeken? We zien dat kinderen vaak dezelfde oplossingen blijven zoeken. De een vraagt vaak hulp en de ander wordt snel boos als hij/zij uitgedaagd wordt. Door kinderen uit te dagen om met nieuwe oplossingen te experimenteren, kun je ontdekken of een andere oplossing wellicht werkt. Hier oefenen we mee op kamp in rollenspellen, maar ook in situaties op kamp zelf. Gelukkig doen we op kamp niet aan pesten, maar er zijn wel eens discussies of conflicten tussen kinderen. Dat kan niet anders als je een week met elkaar optrekt. De perfecte momenten om te oefenen met oplossingen bedenken! We proberen op deze manier te kijken naar het eigen gedrag van de kinderen of jongeren. Wat voor invloed heeft jouw gedrag op de ander? Want die ander kun je niet veranderen, maar jezelf wel. En hoe tof is dat?