Over verandering en weerstand

Net als iedereen, ben ook ik een beetje bang voor wat voorbij gaat en wat gaat komen. Bij elke nieuwe fase, breekt het zweet mij uit. Ik realiseer me hoe snel het allemaal gaat, vraag me af of ik het wel goed gedaan heb en of ik wel voldoende genoten heb van mijn opgroeiende kinderen. De antwoorden heb ik tot nu toe nog niet gevonden.

Het opzien tegen de nieuwe fase – Ravi naar de middelbare school- leverde weerstand op tegen alles wat met die volgende stap te maken had. Schooladvies? #stom. Cito Toets? #ookstom Voorlopig advies? #stom. Scholen bezoeken? #stom. Mopperend verdeelden mijn man en ik de scholen op het lijstje. Bij maar liefst 13 scholen sloten we de afgelopen maanden achteraan in de rij voor rondleidingen, scheikundeproefjes, het gymlokaal en de kantine.

Denkend aan mijn eigen schooltijd

Schoorvoetend gaf ik thuis - na een schoolbezoek of zes - toe dat ik er eigenlijk best plezier in kreeg. In mijn hoofd had zich een laatje geopend met herinneringen aan mijn eigen middelbare schooltijd:  de schoolcampus van de V&D, mijn O’Neill schoolagenda, mijn brugklas B4 en alle andere brugklassen, de mentor, de soos, de aula, de roze koeken…. De conciërge, de leraar Latijn, vrienden en vriendinnen waarmee ik tot op de dag van vandaag contact heb….  Ik heb een fantastische schooltijd gehad.

Met de herinneringen aan mijn eigen schooltijd ontstond ook gelijk de nieuwe uitdaging. De lat ligt hoog. Ik moet er nu voor zorgen dat Ravi’s toekomstige herinneringen die van mij minstens evenaren. Hij moet goed in de groep liggen, vrienden kunnen maken én zichzelf blijven. Zichzelf blijven én zich ontwikkelen. En plezier hebben, zich thuis voelen, kunnen ontdekken en veilig zijn. Fratsen en streken uithalen waar hij jaren later met - dan alweer -  oude vrienden heel hard om kan lachen.

De twijfel slaat toe. Is hij inmiddels sterk genoeg? Kan ie zich staande houden? Ravi vindt van wel. Hij verheugt zich. Op zijn nieuwe school, zijn schooltas, zijn nieuwe fiets, zijn nieuwe naam (…hij wil vanaf de brugklas Raaf genoemd worden ...want ‘Ravi is voor baby’s mama’).

Een nieuwe periode biedt zoveel nieuwe kansen

Hij is er van overtuigd dat het brugklaskamp Sterk ID er voor zorgt dat hij het hélemaal gaat maken. Zijn persoonlijke leerdoel heeft ie tijdens de intake vast kenbaar gemaakt: hoe hij met meisjes moet omgaan. Want op zijn middelbare school schijnen heel veel leuke meisjes te zitten….

Bang, Ali, is misschien niet het goede woord. Een beetje weemoedig. Net als jij. Over de het feit dat tijd door je vingers glipt. Over de zekerheid dat het binnenkort afgelopen is met naar school brengen, voorlezen en schaamteloos met je moeder knuffelen in het openbaar. En over jongens die andere meisjes vinden, die leuker en knapper zijn dan hun moeder.