Waarom positiviteit werkt!

Aan het einde van elke dag, als de kinderen lekker liggen te slapen, komen wij als begeleiding bij elkaar om de dag te bespreken en de volgende dag voor te bereiden. We lachen om grappige momenten, en laten soms een traan als iets ons heeft geraakt. We zijn allemaal moe, maar meer dan voldaan. Pubers uit hun comfortzone trekken: het is  nogal wat. Maar wat een prachtige dingen levert het op. Om ze uit die comfortzone te krijgen is het noodzakelijk om een positieve en open sfeer te creëren tijdens het kamp. We werken met kinderen aan hun doelen, en elke stap die ze daar in zetten wordt positief bekrachtigt. Doordat we dat doen ontstaat er een magische sfeer, een utopische oefenomgeving. Daarbinnen zie je kinderen oefenen met vaardigheden die ze normaal niet durven oefenen. Je ziet ze voor je neus opbloeien. Die positiviteit die elke dag opnieuw de boventoon voert maakt dat iedereen hier zich kwetsbaar en open durft op te stellen. Want fouten maken mag, graag zelfs. En gaan dingen niet zoals je wil, dan leer je er wel van.

We zijn vaak geneigd om kinderen vooral te vertellen wat ze níet moeten doen en wat ze níet goed doen. Dat kan soms heel effectief werken. Op een positieve manier zeggen dat een kind zijn of haar vingers niet in een stopcontact moet proppen, is op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Duidelijke grenzen en consequenties voor ongewenst gedrag zijn noodzakelijk om kinderen (vaker dan ze misschien zouden willen) tegen zichzelf te beschermen. Als we daar echter in door slaan, leren we kinderen alléén maar wat we allemaal niet van ze willen zien. En vergeten we misschien wel om te benoemen wat we dan wel van ze willen zien.

Maar hoe doe je dat dan? En vooral: hoe doe je dat, zonder dat het al te geforceerd overkomt?

1. Benoem gedrag dat je wél wil zien. Het is veel lastiger om gedrag af te leren, dan om gedrag aan te leren. Dus wil je dat jouw kind niet elke avond op zijn of haar telefoon zit tijdens het maken van huiswerk, benoem dan op een positieve manier wat je wel zou willen zien. In plaats van “nee, nu niet op je telefoon”, kun je zeggen: “ik wil graag dat je je telefoon op tafel legt en aan je huiswerk gaat”. Dit is een duidelijke instructie waar een kind direct iets mee kan.

2. Geef complimenten. Het lijkt een enorme open deur, maar complimenten geven is heel effectief. Niemand vindt het vervelend om een welgemeend compliment te ontvangen. Geef dus een compliment wanneer een kind gewenst gedrag laat zien. Als hij of zij bijvoorbeeld uit zichzelf de telefoon weglegt, benoem dit dan. “Wat goed dat je je telefoon hebt weggelegd” is dan al genoeg. Kinderen zullen dan vaker gedrag vertonen dat een positieve bevestiging als gevolg heeft.

3. Realisme en positiviteit gaan hand in hand. Rome is niet in één dag gebouwd en als jij graag wil dat een kind zich ontwikkelt, dan zal het nog vaak de fout in gaan. Het is belangrijk dat het kind weet dat dat oké is. Stel daarom ook realistische doelen op. Als het kind gewend is om elke avond op zijn of haar telefoon te zitten, dan is het niet realistisch dat het kind in één keer helemaal niet meer op zijn of haar telefoon zit. Spreek bijvoorbeeld af dat jullie beginnen met 2 avonden in de week. Lukt dat, benoem dat met een compliment, en kijk of het de week erop misschien wel naar 3 avonden kan. Zo zie  je dat eenzelfde ervaring in het ene scenario voelt als falen (ik wilde 5 dagen, maar het waren er maar 2) en in het andere scenario voelt als slagen (2 dagen is gelukt, misschien kan ik wel meer!).

Het is soms even oefenen, en het zal met vlagen ook erg zoeken zijn. Als een kind de peperdure vaas van oma breekt omdat het te heftig heeft staan voetballen in woonkamer is het logisch dat “dat is vervelend, maar gelukkig was het niet oma zelf!” niet je eerste reactie is. Positiviteit is als een spier die je moet trainen. Maar het mooie is, dat hoe meer je er van weggeeft, hoe meer je er van terugkrijgt. En laten we wel wezen: van een welgemeend compliment is nog nooit iemand minder geworden, toch?

 

Deze blog is speciaal geschreven voor Stichting De Ster door Eline Bleker.
Hieronder stelt Eline zich voor:

Toen ik in de zomer van 2018 voor het eerst mee mocht met een kamp van Stichting de Ster, was ik direct verkocht. Mijn naam is Eline (@blekertj) , 26 jaar, en ik heb er inmiddels twee kampen op zitten. En als het even kan worden dat er nog veel meer. Ik ben psychologe en ik werk als individueel begeleider van leerlingen op twee middelbare scholen. Vanuit die rol kan ik veel vertellen over het gedrag van kinderen in schoolse situaties, en ook over hoe je daar als ouders of leerkracht goed mee om kan gaan.

Verder over mij: ik ben vrijwel altijd vrolijk en overmatig enthousiast, ik heb mijn eigen cabaret-duo (Bleker & van Leeuwen - @blekerenvanleeuwen), en corfeest is voor mij de activiteit waarvan ik niet wist dat ik het nodig had maar nu niet meer zonder kan. Ik kijk er naar uit om jullie met mijn blogs te laten lachen en tegelijkertijd wat handige adviezen mee te geven.

#zinin!

Liefs,
Eline