It takes a village to raise a child....

Opvoeden gaat veel beter als je het samen doet. In Afrika zeggen ze daarom al eeuwen lang: "It takes a village to raise a child".

Wij zijn deze gedachte jammer genoeg kwijt geraakt. ‘Met elkaar’ roept zelfs weerstand op. Een ander die zich met mijn kind bemoeit, stel je voor. Nee hoor, opvoeden is de taak van de ouders. En iedere ouder is expert en levert perfecte kinderen af. 

Opvoeden is een strijd

Afgelopen week woonde ik een lezing bij van pedagoog Micha de Winter waarin hij zijn visie deelde over opvoeden: opvoeden is een strijd. Kinderen zijn niet in staat om de consequenties van hun gedrag te overzien, simpelweg omdat hun hersenen daar nog niet toe in staat zijn. Daar hebben ze ouders voor nodig. Om ze gedrag aan te leren dat op lange termijn handiger is. Kinderen eten over het algemeen liever chocolade dan broccoli, dus dat levert strijd op. We zijn lang niet altijd bereid om die strijd aan te gaan. We hebben het te druk, we zijn moe en we willen vooral niet dat de omgeving getuige is van onze strijd… Want de norm is tegenwoordig dat we het ‘leuk’ hebben met onze kinderen. En hoe leuk we het hebben delen we maar wat graag met elkaar. Op het schoolplein en op social media. De ‘gezelligheidsnorm’ heerst.

De gezelligheidsnorm weerhoudt ons te vertellen wat ons echt bezig houdt

Dagelijks spreken wij ouders die worstelen met deze gezelligheidsnorm: het is lastig om te delen waar je mee zit als het bij jou thuis niet gezellig is. Je wordt onzeker en vaak ook heel verdrietig omdat je niet in staat bent om je kind te helpen. Een kind dat onzeker is krijgt nu eenmaal niet meer zelfvertrouwen als zijn moeder hem vertelt dat ie geweldig is. Zelfvertrouwen krijg je als je je gewaardeerd voelt door anderen in ‘the village’.

Vanaf deze week ontvangen wij weer kinderen, jongeren en hun ouders voor intakes. Ik zal jullie een geheim verklappen. De mensen die zich aanmelden zijn gewone mensen! Je zou ze bij wijze van spreken op het schoolplein tegen kunnen komen. Ware het niet dat de gezelligheidsnorm ze er van weerhoudt om te vertellen wat ze bezighoudt en waar zij mee worstelen.

Dan toch liever de realiteitsnorm

Laten we de gezelligheidsnorm vervangen door de realiteitsnorm: Er zijn hindernissen en er is strijd. Dát is de realiteitsnorm. Laten we open en eerlijk met elkaar durven te bespreken waar we tegenaan lopen zodat we van elkaar kunnen leren. En kunnen stoppen met doen alsof er bij ons thuis nooit strijd is. Want wie dat beweert, aldus Micha de Winter, is misschien gewoon vergeten op te voeden.